یا امنیت را با هم می‌سازیم، یا ناامنی را با هم تحمل می‌کنیم؛

گاهی در صحن سازمان ملل، کلمات در چارچوب پروتکل‌های دیپلماتیک محبوس می‌مانند؛ اما گاهی جمله‌ای از آن فراتر می‌رود و به مانیفستِ استراتژیکِ یک ملت بدل می‌شود. سخن دکتر مسعود پزشکیان در مجمع عمومی، نه یک تعارف دیپلماتیک، که دعوتی جسورانه برای تغییر پارادایم امنیتی منطقه بود؛ دعوتی که انتخاب میان «هم‌افزایی برای امنیت» یا «تداوم رنج ناامنی» را به عنوان تنها گزینه‌های پیشِ روی همسایگان، بر میزِ قدرت‌های منطقه قرار داد.